❤️ Steun Almere Nieuws - klik hier! ❤️
Klik om te vergroten


[Column] Je mannetje staan
Laatste update: donderdag 20 augustus 2015 - 13:20 uur



Emancipatie is het streven naar een volwaardige plaats in de samenleving vanuit een achtergestelde positie. Vrouwenemancipatie is een wereldwijde beweging voor gelijkberechtiging van vrouwen op juridisch, politiek, economisch, sociaal en cultureel vlak. Voor mij betekent emancipatie dat ik, dankzij de acties van de vrouwenbewegingen rond 1900 en wat later ook in de jaren 60 en 70, nu, anno 2015, een volwaardige plaats inneem in de samenleving, dat ik onafhankelijk ben, dat ik mijn ‘mannetje’ sta.  Dat ik zowel de lusten als de lasten draag van het volwaardig meedraaien in de maatschappij. Ik voel mij niet (en hčb mij nooit) achtergesteld (gevoeld) op mannen; glazen plafonds kun je breken (kwestie van je schouders eronder en duwen) en ik weiger sowieso in de slachtofferrol te kruipen.  Ik voel mij mens;  gelijkwaardig aan ieder ander. Ik voel mij 'man' tussen de mannen; zonder dat mijn vrouwelijkheid daar onder te lijden heeft. (Maar, dat kan natuurlijk ook komen door het teveel aan mannelijke hormonen dat door mijn aderen stroomt.) Toch zijn er nog verbazingwekkend veel vrouwen die actief bezig zijn met het opeisen van hun 'rechten'. Die zich achtergesteld voelen en ten alle tijden menen te moeten benadrukken dat zij minstens evenveel waard zijn als mannen.  Die volledig over de rooie gaan als ze bijvoorbeeld aangesproken worden met de term 'vrouwtje'. En dat zijn dan autochtone, hoogopgeleide en ontwikkelde vrouwen uit de betere kringen. Vrouwen waarvan je zou verwachten dat zij hun mannetje staan. Vrouwen waarvan je zou verwachten dat zij zelfstandig zijn en in staat voor zichzelf te zorgen. Maar in de praktijk blijkt niets minder waar. Zodra zulke vrouwen de kans krijgen te laten zien dat zij daadwerkelijk een volwaardige plaats in de maatschappij innemen, wanneer zij letterlijk op eigen benen moeten gaan staan, dan veranderen ze in het ultieme slachtoffer. Blijken het opeens tere poppetjes die zich met groot genoegen volledig afhankelijk hadden opgesteld van hun levenspartner die hen in weelde liet leven. In plaats van daadkrachtig de regie over eigen leven te nemen, begint het gejammer en gezeur. Stellen zij anderen verantwoordelijk voor hun levensgeluk en de door hen gewenste luxe. Je hoeft de wekelijkse roddelblaadjes maar open te slaan (ik lees ze uiteraard nooit!) of er komt wel weer een verhaal voorbij over een of andere ex-voetbalvrouw of ouders van een ooit aan een BN-er verbonden ex-echtgenote die zich genoodzaakt zien die slachtofferrol nog eens extra breed uit te meten en er en passant wat klinkklare leugens aan toe te voegen. (dat eventuele kinderen dit soort onzin ook meekrijgen, en daar ernstig door beschadigd raken dat vergeten ze gemakshalve). Heel eerlijk gezegd denk ik dat niet alleen ik, maar ook de Dolle Mina’s van toen dergelijk zichzelf verlagend gedrag van vrouwen tenenkrommend vinden. Veel meer om jarenlange emancipatie teniet te doen kun je in mijn ogen bijna niet. In ieder geval ben ik zelfverzekerd genoeg om me 'vrouwtje' te laten noemen; ik sta namelijk toch mijn 'mannetje' wel.

Max Joling - Columnist


[Ad] Wil je voortaan de Almeerse agenda ontvangen in je tijdlijn op Facebook? Klik hier: Beleef Almere.


Deel deze column

Het lezen de moeite waard? Een financiële bijdrage naar keuze (klik hier voor meer info, dank! ❤️) is een vorm van waardering, maar deze column delen ook! Onze dank is groot. 😊

Max Joling

24-jarige Almeerder die objectieve artikelen schrijft op Almere Nieuws maar periodiek ook eens een subjectieve column schrijft met het doel te inspireren of aan te zetten tot nadenken. Onderwerpen zijn dan zaken in Almere, een andere keer weer over totaal iets anders.